Τίτλος πρωτοτύπου: Olaf Liljekrans: Skuespil i tre akter.
Εἶδος: Ποιητικὸ δρᾶμα.
Πρώτη παράσταση: 02/01/1857 (Θέατρο τοῦ Μπέργκεν).
Ἔτος πρώτης ἔκδοσης πρωτοτύπου: 1902.
Ἔτος πρώτης μετάφρασης: 1903 (Γερμανικά).
Τόπος τῆς πλοκῆς: Νορβηγία.
Ἐποχὴ τῆς πλοκῆς: Μετὰ τὸν Μαῦρο Θάνατο τοῦ 1349.
Σημαντικώτερο δραματουργικὸ ὑλικό: Νορβηγικὲς λαϊκές (ἡρωικές) μπαλλάντες.
Πρόσωπα τοῦ ἔργου: ΛΑΙΔΗ ἼΝΓΚΕΡ ΛΊΛΙΕΚΡΑΝΣ, ὌΛΑΦ ΛΙΛΙΕΚΡΑΝΣ, ἌΡΝΕ τοῦ ΓΙΟΎΛΒΙΚ, ἼΝΓΚΕΜΠΟΡΓΚ, ΧΈΜΜΙΝΓΚ, ΘΏΡΓΙΕΡ, ἌΛΦΧΙΛΝΤ, ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ στὸν γάμο, ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ τοῦ ΑΡΝΕ τοῦ ΓΙΟΥΛΒΙΚ, ΥΠΗΡΕΤΡΙΕΣ καὶ ΥΠΗΡΕΤΕΣ τῆς ΛΑΙΔΗΣ ΚΙΡΣΤΕΝ, ΧΩΡΙΚΟΙ.
Ἔκταση: Τρίπρακτο.
Εἰσαγωγὴ τῆς πλοκῆς: Ὁ ἀριστοκρατικὸς γόνος ΟΛΑΦ ΛΙΛΙΕΚΡΑΝΣ, ἤδη ἀρραβωνιασμένος μὲ τὴν ΙΝΓΚΕΜΠΟΡΓΚ, τὴν κόρη τοῦ πλούσιου ΑΡΝΕ, γνωρίζει πρὶν ἀπ’ τὸ γάμο του μιὰ νεαρὴ ξωτικιά, μαγεύεται ἀπ’ αὐτή, τὴν ἐρωτεύεται καὶ χάνεται στὰ βουνά. Ἡ μητέρα του ΚΙΡΣΤΕΝ, καθὼς τὸν ἀναζητεῖ, συναντᾷ τοὺς ἐπισκέπτες ἀπ’ τὸ γειτονικὸ Γιούλβικ μὲ τὸν ΑΡΝΕ πρῶτον, ὅπως ἔρχονται κεῖνοι γιὰ νὰ παραστοῦν στὸν ἐπικείμενο γάμο…
Σκηνικὲς ὁδηγίες στὴν ἀρχὴ τοῦ ἔργου.

Τὸ ἔργο στὴ Σειρὰ Ἴψεν.

Τίτλος πρωτοτύπου: Terje Vigen.
Εἶδος: Ἐπικὸ ποίημα.
Ἡμερομηνία πρώτης ἐκδόσεως πρωτοτύπου: 01/01/1862.
Ἔτος πρώτης μεταφράσεως: 1886 (Γερμανικά).
Τόπος τῆς πλοκῆς: Γύρω ἀπὸ τὸ Γκρίμσταντ καὶ στὴ βόρειο Δανία.
Ἐποχὴ τῆς πλοκῆς: Κατὰ καὶ μετὰ τοὺς Ναπολεοντείους Πολέμους.
Σημαντικώτερο δραματουργικὸ ὑλικό: Τὸ ποίημα Ὁ ναύτης τοῦ Χριστιανοῦ Βίντερ.
Ἔκταση: 43 ἐννεάστιχες στροφές.
Εἰσαγωγὴ τῆς πλοκῆς: Ὁ Τέριε Βίγκεν δέν δύναται ἄλλο ν’ ἀνθέξῃ τὴν πεῖνα λόγῳ τοῦ ἀγγλικοῦ ἀποκλεισμοῦ τῆς Νορβηγίας καὶ ἀποφασίζει νὰ κωπηλατήσῃ στὴν Δανία, γιὰ νὰ φέρῃ τρόφιμα…

Τὸ ἔργο στὴ Σειρὰ Ἴψεν.

Τίτλος πρωτοτύπου: Kongs-emnerne: Historisk skuespil i fem akter.
Εἶδος: Ἱστορικὴ τραγῳδία.
Πρώτη παράσταση: 17/01/1864 (Θέατρο τῆς Χριστιανίας).
Ἔτος πρώτης ἐκδόσεως πρωτοτύπου: 10/1863.
Ἔτος πρώτης μεταφράσεως: 1872 (Γερμανικά).
Τόπος τῆς πλοκῆς: Μπέργκεν, Ὄσλο, Νίδαρος (Τρόντχαϊμ).
Ἐποχὴ τῆς πλοκῆς: Πρῶτο ἥμισυ τοῦ ΙΓ΄ αἰῶνος.
Σημαντικώτερο δραματουργικὸ ὑλικό: Ἱστορία τοῦ Νορβηγικοῦ λαοῦ τοῦ Ἀ. Μοῦνχ.
Πρόσωπα τοῦ ἔργου: X῀ΩΚΟΝ ΧΏΚΟΝΣΣΕΝ· ἼΝΓΚΑ τοῦ ΒΆΡΤΕΪΓΚ· ΚΟΜΗΣ ΣΚΟ῀ΥΛΕ· ΛΑΙΔΗ ΡΆΓΚΝΧΙΛΝΤ· ΣΊΓΚΡΙΝΤ· ΜΑΡΓΚΡΈΤΕ· ΓΚΟ῀ΥΘΟΡΜ ἼΓΝΚΕΣΣΕΝ· ΣΊΓΚΟΥΡΝΤ ΡΊΜΠΟΥΝΓΚ· ΝΙΚΟΛΑΟΣ ἌΡΝΕΣΣΕΝ· ΝΤΆΓΚΦΙΝΝ ΜΠΌΝΕ· ἼΒΑΡ ΜΠΟ῀ΥΝΤΕ· ΒΈΓΚΑΡ ΒΆΡΑΝΤΑΛ· ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΓΙΏΝΣΣΕΝ· ΠΩΛ ΦΛΊΝΤΑ· ἼΝΓΚΕΜΠΙΕΡΓΚ· ΠΈΤΕΡ· ΣΊΡΑ ΒΊΛΙΑΜ· ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΊΓΚΑΡ· ΣΚΑΛΔΟΣ ΓΙΆΤΓΚΑΪΡ· ΜΠΩΡ ΜΠΡΑΤΤΕ· ΠΛΗΘΗ καὶ ΠΟΛΙΤΕΣ τοῦ Μπέργκεν, τοῦ Ὄσλου καὶ τοῦ Νίδαρος· ΙΕΡΕΙΣ, ΜΟΝΑΧΟΙ καὶ ΜΟΝΑΧΕΣ· ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ, ΑΥΛΙΚΟΙ καὶ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΕΣ· ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ.
Ἔκταση: Πεντάπρακτο.
Εἰσαγωγὴ τῆς πλοκῆς: Ὁ ΧΩΚΟΝ ΧΩΚΟΝΣΣΕΝ θέλει νὰ βεβαιώσῃ τὴν νομή του στὸν θρόνο τῆς Νορβηγίας. Ὅμως, ὁ ΚΟΜΗΣ ΣΚΟΥΛΕ θεωρεῖ ὅτι ἡ ἀξίωσί του εἶναι ἐξ ἴσου νόμιμη. Αὐτὸ θὰ ὁδηγήσῃ σὲ σειρὰ μηχανορραφιῶν καὶ συγκρούσεων στὸ μεσαιωνικὸ βασίλειο τῆς Νορβηγίας.
Σκηνικὲς ὁδηγίες στὴν ἀρχὴ τοῦ ἔργου.

Τὸ ἔργο στὴν Σειρὰ Ἴψεν.

Τίτλος πρωτοτύπου: Vildanden: Skuespil i fem akter.
Εἶδος: Ρεαλιστικὴ τραγικοκωμῳδία.
Πρώτη διδασκαλία: 09/01/1885 (Ἐθνικὸν Θέατρον τῆς Βιεργβίνης -Μπέργκεν).
Ἔτος πρώτης ἐκδώσεως πρωτοτύπου: 11/11/1884.
Ἔτος πρώτης μεταφράσεως: εἰς Σουηδικήν (1885).
Τόπος πλοκῆς: Νορβηγία (μᾶλλον κοντὰ στὸ Βόλντα -βορειότερα τοῦ Μπέργκεν).
Ἐποχὴ πλοκῆς: τελευταῖον τέταρτον ΙΘ΄ αἰῶνας.
Σημαντικώτερον δραματουργικὸν ὑλικόν: λυρικὸν ποίημα Τὸ θαλασσοπούλι, τοῦ Γιόχανν Σεμπάστιαν Βέλχαβεν.
Πρόσωπα τοῦ ἔργου: Ὁ ΜΕΓΑΛΕΜΠΟΡΟΣ ΒΈΡΛΕ, ΓΚΡΈΓΚΕΡΣ ΒΕΡΛΕ, Ὁ ΓΕΡΟ-ΈΚΝΤΑΛ, ΓΙΆΛΜΑΡ ΕΚΝΤΑΛ, ΓΚΊΝΑ, ΧΈΝΤΒΙΓΚ, ΚΥΡΙΑ ΣΈΡΜΠΥ, ΡΈΛΛΙΝΓΚ, ΜΌΛΒΙΚ, Ὁ ΛΟΓΙΣΤΗΣ ΓΚΡ῀ΩΜΠΕΡΓΚ, ΠΈΤΤΕΡΣΕΝ, ΓΙΈΝΣΕΝ, ΠΑΧΥΣ ΚΥΡΙΟΣ, ΦΑΛΑΚΡΟΣ ΚΥΡΙΟΣ, ΜΥΩΨ ΚΥΡΙΟΣ, ΕΞΙ ΕΤΕΡΟΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΜΙΣΘΩΜΕΝΟΙ ΥΠΗΡΕΤΑΙ.
Ἔκτασις: Πεντάπρακτον.
Εἰσαγωγὴ τῆς πλοκῆς: Ὑποστρέφει εἰς πόλιν ἀπὸ ἔργων ἐν Χόιδαλ, υἱὸς τοῦ ΜΕΓΑΛΕΜΠΟΡΟΥ ΒΕΡΛΕ, ΓΚΡΕΓΚΕΡΣ. Ἐν δείπνῳ πρὸς τιμὴν αὐτοῦ, ὑπαντᾷ πάλιν τὸν παλαιὸν αὑτοῦ φίλον ΓΙΑΛΜΑΡ ΕΚΝΤΑΛ· ἀναμιμνησκόμενος τῶν ἰδίων οἰκογενειακῶν ζητημάτα, ἐπιχειρεῖ τάξαι τὰ τοῦ οἴκου τοῦ νυμφευθέντος πλέον φίλου…
Σκηνικαὶ ὁδηγίαν ἐν ἀρχῇ ἔργου.

Ἔργον ἐν Σειρᾷ Ἴψεν.

[Λυρικὸν ποίημα ἀπὸ 1851. Μετάφρασις ἐκ Νορβηγικῆς ὑπὸ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητροπούλου.]

Βουνίσια πέτρα, θὲ ‘νὰ σπάσῃς μὲ κλαγγὴ
μὲ τοῦ σφυριοῦ μου τὴν δύναμι τὴν φοβερή.
Δρόµος πρέπει ἀπὸ ἐμένα ἐκεικάτω ‘ν’ ἀνοίξῃ,
ὣς ὅτου τὸ μέταλλο νὰ κάμω ν’ ἀντηχήσῃ.

Βαθιά, σ’ τοῦ βουνοῦ τὴν ἔρημη νυχτιά,
μοῦ γνέφουν ἐμένα τοῦ πλούτου τὰ προικιά:
διαµάντια, πέτρες πολύτιμες καὶ ἀκριβὲς
καί, στὸ χρυσάφι ἀνάμεσα, φλέβες πορφυρές.

Μέσ’ στὴν ἄβυσσο, ἅπαντα ἐν εἰρήνῃ,
αἰῶνες μὲ θάνατο-γαλήνη.
Ἄνοιξε δρόμο ἐκεῖ, σφυρί μου τρομερό,
σ’ τῆς φύσεως τὸ δῶμα τὸ καρδιακό!

Καιρὸ παλῃὸ καὶ μακρινό, μ’ ἐβλέπαν χαρωπὸ
ψηλὰ τ’ ἀστέρια ἀπὸ τὸν ἄπειρο τὸν οὐρανό.
Ἐπήγαινα σ’ τῆς Ἄνοιξης τὸν ἀνθισμένο δρόμο,
καὶ ἀνεμελιὰ παρέστεκε γιὰ σύντροφος στὸν ὦμο.

Ἀλλὰ ἐλήσμονησα τὸ φῶς ἡμέρας
μέσ’ στὸ λαγοῦμι σκοτεινῆς ἐσπέρας.
Ἐλησμόνησα τοὺς χαρωποὺς σκοποὺς
κάτω ἐκεῖ στοὺς ὑπογείους μου ναούς.

Πρῶτα ἦτο τότε ποὺ κατέβηκα ἐγὼ ἐδῶ
κ’ ἐκάθισα κ’ ἐσκέφθηκα μὲ ἀγνὸ μυαλό:
Τὰ πνεύματα κεῖ τῆς ἀβύσσου θὰ μοῦ εἰποῦν
καὶ τῆς ζωῆς τὸ ἀτέλειωτο αἴνιγμα θὰ εὑροῦν…

Πνεύματος δὲν εἶδα διδασκαλία,
κ’ ἐτοῦτο μ’ ἔρριξε σὲ ἀπελπισία. 
Κεραυνὸς δὲν ἔφθασε ἀπ’ τὰ ὕψη
τῆς γῆς τὰ βάθη νὰ μοῦ ἀποκαλύψῃ.

Ἦτο μιὰ πλάνη; Ἢ μήπως μὲ ὡδηγοῦσε
καὶ στὸ δρόμο τῆς ἀλήθειας μὲ ὠθοῦσε;
Πάντοτε, λάμψη τὰ μάτια τυφλώνει,
ἐκεῖνα σὰν κάποιος ψηλὰ τὰ σηκώνῃ.

Ὄχι, ὄχι, θὰ ὑπάγω ἐγὼ στὰ βάθη ἐκεῖ:
σ’ αἰωνία κατάστασι καὶ εἰρηνική.
Ἄνοιξε δρόμο ἐκεῖ, σφυρί μου τρομερό,
σ’ τῆς φύσεως τὸ δῶμα τὸ καρδιακό!

Σφυριὰ στὴν σφυριά, ξανά καὶ ξανά
ἕως ὅτου φθάσῃ ἡ ἔσχατη φορά.
Πουθενὰ δὲν φαίνεται ἡ πρωινὴ ἡ ἀκτῖδα!
Πουθενὰ τοῦ ἥλιου ἡ χρυσῆ ἡ ἐλπίδα!