Ἀπὸ τὴν πρώτη μορφὴ τοῦ Ὄλαφ Λίλιεκρανς: Ὁ ἀγριόγαλος στὸ Γιούστενταλ τοῦ Ερρίκου Ἴψεν, μετάφραση-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2020, σελ. 198.

ΑΛΦΧΙΛΝΤ:
Τὸ λουλουδάκι τοῦ βουνοῦ, ἐσὺ καλά τὸ ξέρῃς,
αὐτὸ π᾽ ἀνθίζει γαλανὸ στὰ πόδια τῆς ἐλάτης…
ΜΠΓΙΕΡΝ:
Καὶ βέβαια τὸ ξέρω ᾽γώ…
ΑΛΦΧΙΛΝΤ:
Τὸ δειλινὸ σὰν πέφτῃ,
μεγάλο φῶς στὴν κορυφὴ ποὺ τότε λάμπει πάνω
τὰ φύλλα κεῖ φωτίζοντας· καὶ ἡ μεγάλη λάμψη
ὅλα παρέα τὰ μικρὰ τὰ περιλούζει κείνη.
Ὁ μικρανθὸς τὸ χαίρεται -χαρὰ μεγάλη παίρνει!
Μὰ μὲ τὴ νύχτα ἀλίμονο τὰ πάντα πάνω φεύγουν,
καὶ τὸ λουλούδι εἰναι λειψὸ μὲ τὴ χαρὰ παρμένη·
διπλώνει αὐτὸ τὰ φύλλα του κι ἀρχίζει κι ὅλο κλαίει…

Ἀπὸ τὸ ἔπος Τέριε Βίγκεν τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, μετάφρασι-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2021, σελ. 71.

Στὴν ἐκκλησιὰ τοῦ Φιάρε κάποιο τάφον εἶδα
σὲ σημεῖο ποὺ τὸ ἔπιανε ὁ ἀγέρας
κ᾽ ἦταν ἀφρόντιστος, στὸ χῶμα βυθισμένος,
ἀλλὰ τὸ μαυροσάνιδο στεκόταν –
ἦταν πάνω λευκογραμμένο: Thærie Wiighen
μὲ τὴ χρονιὰ ποὺ τὸ κακό συνέβη…
Βρισκότανε στὸ καῦμα τοῦ ἥλιου, μές στὸ ἀγέρι·
μεγάλωναν σκληρὰ κι ἀτίθασα τὰ χόρτα
καί, στὸ ἀνάμεσον, ἄγρια λουλούδια.

Ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ δρᾶμα Οἱ μνηστῆρες τοῦ θρόνου τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, μετάφρασι-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2021, σελ. 158.

Δύναται ἕνας ἄνδρας νὰ λάβῃ τὴν θεία κλῆσιν ἐξ ἄλλου, ὅπως ἕνας παίρνει ὅπλα καὶ χρυσὸν ἀπὸ τὸν πεσμένο του ἐχθρό; Δύναται ἕνας μνηστὴρ τοῦ θρόνου νὰ λάβῃ τὸ βασιλικὸ ἔργο ἐπάνω του ὅπως ρίχνει τὸν βασιλικὸ μανδύα; Ἡ δρῦς, ποὺ προτιμᾶται στὴν ναυπηγικὴ γιὰ τὴν καρῖνα, δύναται νὰ
εἰπῇ: Ἐγὼ θέλω νὰ γίνω τὸ κατάρτι στὸ πλοῖο, ἐγὼ θέλω νὰ λάβω τὴν θέση τῆς ἐλάτης, νὰ δείχνω ψηλὰ λεπτὴ καὶ λαμπερή, νὰ ἔχω χρυσῆ κορυφὴν ἐπάνω μου, νὰ προβάλλω μὲ τὸ λευκό, τὸ φουσκωμένο τὸ ἱστίο στὴν λάμψη τοῦ ἡλίου καὶ νὰ φαίνωμαι πάνω στὸ κατάστρωμα ἀπὸ μακριὰ γιὰ τὰ πλήθη;.. ῎Οχι, ὄχι, βαρὺ ροζιασμένε κορμὲ δρυός, ἡ θέση σου εἶναι στὴν καρῖνα· ἐκεῖ θὰ εὑρίσκεσαι καὶ θὰ χρησιμεύῃς, σιωπηλὸς καὶ ἄφαντος γιὰ κάθε μάτι πάνω τὴν ἡμέρα..- ἐσὺ εἶσαι, γιὰ νὰ μή ἀναποδογυρίσῃ τὸ πλοῖο στὴν καταιγίδα· τὸ κατάρτι μὲ τὴν χρυσῆ του τὴν κορυφὴ καὶ μὲ τὸ φουσκωμένο του ἱστίο πρέπει ὅμως νὰ τραυάῃ κατὰ τὸ νέο, κατὰ τὸ ἄγνωστο, κατὰ τὴν μακρινὴν ἀκτὴ καὶ κατὰ τὴν σάγκα ποὺ θὰ ἔλθῃ!

Ἀπὸ τὸν Κατιλίνα τοῦ Ερρίκου Ἴψεν, μετάφρασι-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2019, Γ’ πρᾶξι, σελ. 121.

ΚΑΤΙΛΙΝΑΣ (πρὸς τὸν ΜΑΝΛΙΟ):

Alt [] – alt huses i mit bryst –;
Ὅλα,.. τὰ πάντα μές στὰ στήθη μου φωλιάζουν,
kun ikke freden. Den er i det fjerne…
ἐκτός ἀπ’ τὴν εἰρήνη. Κείνη μακριά μου στέκει.

Ἀπὸ τἩν ἀγριόπαπια τοῦ Ερρίκου Ἴψεν, μετάφραση-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, 3η ἔκδοσι, Ἀθήνα 2019, σελ. 134.

ΡΕΛΛΙΝΓΚ: Δέν εἶναι περισσότερο σαλεμένος ἀπ᾽ τὸν πολὺ κοσμάκη. Ἀλλὰ μιὰ ἀρρώστια σίγουρα φωλιάζει μέσα του… Ὑποφέρει ἀπὄναν ὀξὺ πυρετὸ τιμιότητας.