Ἀπὸ τὴν Νόρμα ἢ ἑνὸς πολιτικοῦ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, μετάφραση-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2018, σελ. 7.

Προσφέρομεν τὸ ἔργον τοῦτο διὰ νὰ παρασταθῇ εἰς ἑορταστικὴν ἢ ἄλλην εὐκαιρίαν… Ὀφείλουσι οἱ ἴδιοι ⟨οἱ ἀντιπρόσωποι ἐν τῷ Στόρτινγκ (τῷ Νορβηγικῷ Κοινοβουλίῳ)⟩ νὰ φροντίσωσι διὰ τὴν μουσικὴν ἐπένδυσιν· ἐφόσον, μάλιστα, ἔχουσι βιρτουόζους εἰς πᾶν ὄργανον – ἀπὸ τρομπέτας
ἕως ταμποῦρλα καὶ τρομπόνια –, ἐλπίζομεν ὅτι δέν θὰ συναντήσωσι δυσκολίαν…

Ἀπὸ τὴν Γιορτὴ στὸ Σούλχαουγκ τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, μετάφραση-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2019, σελ. 49.

Δὲν εἶναι ἤρεμο τὸ σπίτι τοῦ πατρός
ἄγριοι μουσαφιραῖοι -πολύς ὁ συφερτός·
ὁλονυχτίς-ὁλημερίς γιορτάζῃς σὺ μαζί.
Βόηθα, Χριστέ, ὅποια ζευγάρι σὲ δεχτῇ!
Βόηθα, Χριστέ, ὅποιαν λάβῃς στὰ χρυσᾶ,
μὲ τὰ καλὰ καὶ μὲ τὰ δάση τὰ χλωρά!
Ταχιὰ πολλή τὴ βλέπω νἄχῃ πεθυμιὰ
κάτω στὸν τάφο της νὰ κατεβῇ βαθιά.

Ἀπὸ τοὺς Μνηστῆρας τοῦ θρόνου τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, μετάφρασι-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2021, σελ. 207.

Ἐγὼ δι᾽ ἐσέ, λοιπόν, ἐπέστρεψα εἰς μέρη τοῦ Ἄνω Κόσμου.
Πλοῖον κοινὸν δι᾽ ἐσὲ κ᾽ ἐμὲ καὶ βάρος ἴδιον ἔτι
ἡμέρας χρόνους ἔφερον ἡμᾶς διὰ τοῦ πόντου.
Φόβος καὶ νὺξ καὶ καταιγίς εἰς χωρισμόν μας μὲ ηὗρε·
ἱέραξ τὴν ψυχὴν ἐμὴν ἐκράτη μετ᾽ ὀνύχων·
ἐγὼ ἐζήτουν διὰ τελετὰς καὶ κωδωνοκρουσίας,
ἐγὼ ψαλμοὺς ἡγόραζον καὶ πόσας παρακλήσεις,
ἐγὼ ἑπτά ἐπλήρωσα, ἐδῶκαν διπλασίας·
καὶ πάλιν δέν κατέφερον τὴν Πύλην ν᾽ ἀντικρύσω.

Ἀπὸ τὴν Λαίδη Ἴνγκερ τοῦ Ἔστρωτ τοῦ Ερρίκου Ἴψεν, μετάφρασι-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2019, σελ. 42.

Ἡ Λαίδη τοῦ Ἔστρωτ κάθεται στὸν πύργο
πλούσια τυλιγμένη μές σὲ γοῦνα,
σὲ βελοῦδο μέσα καὶ σ᾽ ἐρμίνα.
Χρυσοκόκκινες οἱ πέρλες στὰ μαλλιά,
μὰ πουθενά εἰρήνη στὴν καρδιά…

Ἀπὸ τἩν ἀγριόπαπια τοῦ Ερρίκου Ἴψεν, μετάφρασι-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, 3η ἔκδοση, Ἀθήνα 2019, σελ. 198, ὑπ. 158:

Ἂν ἡ ΧΕΝΤΒΙΓΚ συμβολίζει τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ποὺ σταυρώθηκε (γιὰ τίς «ἁμαρτίες» τῆς ΓΚΙΝΑΣ καὶ τοῦ ΓΙΑΛΜΑΡ), ὁ ΓΚΡΕΓΚΕΡΣ εἶν᾽ ὁ Ἰούδας ποὺ μὲ τὰ λόγια του ὑποσκάπτει τὴν εἰρήνη τῶν Ἔκνταλ· μὲ τὴν ἄκαμπτη στάση καὶ τὴν ξεροκεφαλιά του προδίδει τὴν ἴδια τὴ ζωή. Ἡ δική του αὐτοκτονία δὲ συμβαίνει ὅμως ἀκαριαῖα – ὅπως τοῦ Ἰσκαριώτη –, ἀλλ᾽ ἀργὰ καὶ βασανιστικά λόγῳ τοῦ ἐνδιαφέροντός του γιὰ κάποιον ἄλλον -τὸν ΓΙΑΛΜΑΡ καὶ τὴν οἰκογένειά του (πρβλ σελ. 217). Ὁ ἴδιος ὁ ΓΚΡΕΓΚΕΡΣ αἰσθάνεται ἀπὸ νωρὶς στὸ ἔργο πὼς πάει νὰ συναντήσῃ τὸ θάνατό του (ἴδε τὸ διάλογο μὲ τὸν πατέρα του στὸ τέλος τῆς Γ΄ πράξης) ποὺ ἀκόμα μαρτυρικώτερα γιὰ κεῖνον δέ συμβαίνει μές στὸ ἔργο (ὡς ἀναποδογυρισμένος ΜΠΡΑΝΤ δέ νοιώθει τὴν ἄγρια χιονοστιβάδα νὰ τὸν καταπλακώνῃ). Λόγῳ φανατισμοῦ, ἀδυνατεῖ νὰ ἐννοήσῃ ὅτι ὁ καθένας θαὔρῃ τὴν ἐλευθερία μοναχός του -μὲ τὸν τρόπο ποὺ τοῦ ἐπιβάλλει ἡ δική του ἰδιοσυγκρασία. Ἡ χοντροκοπιά του διέλυσε ἕνα σπίτι καὶ στοίχισε μιὰ παιδικὴ ζωή. Τώρα τοῦ μένει τὸ κλαδὶ καὶ ἡ θηλειά…