Μὲ τὸν Μικρὸ Ἔγιολφ (11/12/1894) ἐπανακαταδύεται στὸν ὠκεανὸ τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς μὲ ἔμφαση στὴν ψυχολογία μιᾶς μητέρας ἀκόμη ἐρωτευμένη κτητικῶς μὲ τὸν σύζυγό της.

Ο Ἰωάννης Γαβριὴλ Μπόρκμαν (15/12/1896), εἶναι ἡ περίπτωση ἑνὸς φυλακισμένου στὸ σπίτι του, μωροφιλοδόξoυ τραπεζίτου πού, πάνω στὴν ὁρμὴ γιὰ πλούτη καὶ δόξα, σκοτώνει ὅ,τι ἀγαπημένο, ὡσότου παγώσῃ καὶ ἡ ἴδια ἡ καρδιά του.

Ὁ ἑβδομηκοτούντης Ἴψεν εἶναι γνωστὸς σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη· τιμᾶται στὶς τρεῖς Σκανδιναυικὲς πρωτεύουσες. Ἀρχίζει καὶ ἡ ἔκδοση τῶν Ἁπάντων στὸ πρωτότυπο (ἴδε Samlede værker) καὶ στὰ Γερμανικά (ἴδε Sämtliche Werke).

Τὸ Θέατρο Τέχνης τῆς Μόσχας ἀνεβάζει τὴν Ἕντα Γκάμπλερ μὲ τὸν Κωνσταντὶν Στανισλάβσκι νὰ ἐνσαρκώνῃ τὸ ρόλο τοῦ ΛΈΒΜΠΕΡΓΚ (19/02/1899). Eἰκοσιεπτὰ χρόνια ἀφ᾽ ὅτου ὁ Ἔντμουντ Γκὸς συνέστησε τὸν Νορβηγὸ στὸ ἀγγλικὸ κοινό (01/09/1899), τὸν συνήντησε καὶ διὰ ζώσης. Ὁ῎Ιψεν εἶχε στὸ σπίτι του, ἀπὸ βιβλία, μόνον τὴν Ἁγία Γραφή! Σὲ σχετικὴν ἐρώτηση, τοῦ ἐξεμυστηρεύθη ὅτι προσέτρεχε σὲ αὐτὴ γιὰ τὸ γλωσσικὸ ὕφος.

Τό: Ὅταν ἐμεῖς οἱ νεκροὶ ἐγερθοῦμε (22/12/1899) ἀποτελεῖ πνευματικὴ διαθήκη: Ὁ γλύπτης ΡΟ῀ΥΜΠΕΚ συνειδητοποιεῖ, προτοῦ πεθάνῃ, τί ἀγάπη ἐπρόδωσε, γιὰ νὰ κατακτήσῃ τὴν δόξα.

http://artstudiomontreal.com/en/blog/2014/01/17/calendar-3/, Κοινό Κτήμα, Σύνδεσμος

Ἐξωμολογήθη στὸν Γάλλο μεταφραστή του, κόμητα Προζόρ: Δέν ξέρω ἂν θὰ γράψω καὶ ἄλλο δρᾶμα []. Ἀλλά, ἂν ἐπιστρέψω, θὰ φέρω νέα ἐξάρτυση… (HISe, Brev, 05/03/1900)