Τὸ πατριωτικὸ ἀφηγηματικὸ ποίημα Τέριε Βίγκεν, ἐκτυλισσόμενο κατὰ τοὺς Ναπολεοντείους Πολέμους, τυπώνεται σὲ πρωτοχρονιάτικη ἔκδοση γιὰ τοὺς συνδρομητὲς τοῦ Illustreret Nyhedsblad. Ὕστερα ἀπὸ παλινῳδίες ἐξεδόθη Ἡ Κωμῳδία τοῦ Ἔρωτος μὲ περιωρισμένη ἐπιτυχία (31/12/1862). Γιὰ νὰ τὰ καταφέρῃ, ἐδέχθη μικρὴ ὑποτροφία, ὥστε νὰ συλλέξῃ λαϊκὰ τραγούδια καὶ ἱστορίες ἀπὸ τὴν δυτικὴ Νορβηγία. Ὡς νὰ μή ἔφθαναν τὰ προσωπικά προβλήματα, τὸ Νορβηγικὸ Θέατρο τῆς Χριστιανίας ἐχρεοκόπησε· ἦλθαν ἀκόμα μεγαλύτερες οἰκονομικὲς δυσκολίες.

Ἐξεδόθησαν Οἱ μνηστῆρες τοῦ θρόνου. Ὁ δημιουργὸς ἐπιστρέφει στὸ ἱστορικὸ δρᾶμα καὶ τὸν γενικώτερο τρόπο τῆς Λαίδης Ἴνγκερ τοῦ Ἔστρωτ· ὅμως, ἡ ψυχολογικὴ πολυπλοκότης καὶ βαθύτης τοῦ ΣΚΟΥΛΕ, τοῦ πρωταγωνιστικοῦ ρόλου, ἀποτελεῖ μία κατάκτηση ποὺ θ᾽ ἀρτιωθῇ στὰ κατοπινὰ ἔργα μὲ τὴν σύγχρονη πλέον θεματολογία. Προσελήφθη λογοτεχνικὸς σύμβουλος στὸ Θέατρο τῆς Χριστιανίας (ὄχι τὸ Νορβηγικό), μὲ χαμηλὸ μισθό.

Ἠκολούθησε ἡ πρεμιέρα τῶν Μνηστήρων τοῦ Θρόνου στὸ Θέατρο τῆς Χριστιανίας (17/01/1864). Κατέγραψε σημειώσεις γιὰ τὸν Ἰουλιανὸ τὸν Ἀποστάτη (προστάδιο τοῦ: Αὐτοκράτωρ καὶ Γαλιλαῖος, δράματος ποὺ ὁ ἴδιος ἐθεωροῦσε τὸ σημαντικώτερό του). Κατεγίνη μὲ τὸν Μπρὰντ ὑπὸ μορφὴν μακροῦ ἀφηγηματικοῦ ποιήματος (Ἐπικὸς Μπράντ). Ἐκείνην τὴν χρονιὰ ἐπῆρε μικρὸ κρατικὸ βοήθημα, καὶ μὲ τὴν συμπαράσταση φίλων (κυρίως τοῦ Μπγιέρνσον) ἔφυγε ἀπὸ τὴν Νορβηγία, κατευθυνόμενος, μέσῳ Κοπενχάγης, Λύμπεκ, Βερολίνου καὶ Βιέννης, στὴν᾽Ιταλία, ὅπου παρέμεινε ἕως τὸ 1868, ἐκκινῶν τὴν μεγάλη περιπλάνηση στὴν Εὐρώπη. Ἔζησε ντροπιαστικὲς στιγμές, ὅταν εἶδε τὴν ἀτίμωση τῶν δανικῶν ὅπλων στὸ Βερολῖνο, μετὰ τὸν Δανοπρωσσικὸ Πόλεμο. Στὰ κατάλοιπα τῆς περιόδου εὑρίσκονται γενικώτερες, ἀσαφεῖς ἀναφορὲς στὴν ἀρχαιοελληνικὴ τραγῳδία.

Von Maximilian Dörrbecker (Chumwa) – Eigenes Werk, using this map by NordNordWest this derivated map by Chumwa, CC BY-SA 3.0, Link

Ο Μπρὰντ/Κεκαυμένος ἐξεδόθη ὡς δραματικὸ ποίημα -πρώτη μεγάλη ἐπιτυχία. Ἐπῆρε, κατόπιν πολλῶν προσπαθειῶν, ἐτήσιο βοήθημα ἀπὸ τὸ Νορβηγικὸ Κοινοβούλιο καὶ εἶχε τὴν πρώτη ἐπαφὴ δι᾽ ἀλληλογραφίας μὲ τὸν Γκέοργκ Μπράντες. Ὁ κριτικὸς συνέδεσε τὸ ἕως τότε ἔργο μὲ τὸν Κίρκεργκωρ. Ὁ῎Ιψεν ἠρνήθη τὴν ἐπίδραση, διατεινόμενος αὐτόνομη σκέψη· ἐπέμενε πὼς τὸ ἔργο του ἀνάγεται σὲ προσωπικὲς ἐμπειρίες καὶ ἀτομικὴ πνευματικὴ ζύμωση.

Ὁ Πέερ Γκύντ, τὸ ἄλλο κομβικὸ δραματικὸ ποίημα, ἐτυπώθη ἑνάμισυ χρόνο ἀργότερα (14/11/1867)· ὁ Μπράντες ὅμως, ὅπως καὶ πολλοί ἄλλοι κριτικοὶ τῆς ἐποχῆς, δέν ἐννόησε τὸ ρηξικέλευθο τῆς ὅλης προσπαθείας (ἴδε Brandes). Ἔμελλε νὰ φανῇ ἐκ τῶν θεμελίων τῆς συγχρόνου δραματουργίας καί ὡς πρὸς τὴν θεματολογία του (ἡ συμπάγεια τῆς ἀνθρωπίνου συνειδήσεως -ἡ ἔννοια τοῦ «ἑαυτοῦ») καί ὡς πρὸς τὴν τεχνική του (πρόδρομος τοῦ Stationendrama τοῦ Αὐγούστου Στρίντμπεργκ καὶ τῶν μετέπειτα ἐξπρεσιονιστῶν, ὅπου ἡ ἑνότης τοῦ ἔργου κατορθοῦται μέσῳ τοῦ κεντρικοῦ χαρακτῆρος).