Ὅλα,.. τὰ πάντα μές στὰ στήθια μου φωλιάζουν,..
ἐκτός ἀπ’ τὴν ε ἰ ρ ή ν η. Κείνη μακριά μου στέκει…

Ἀπ’ τὸν Κατιλίνα, Α΄ πράξη.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ καταστρέφονται ὁλοσχερῶς σὲ τοῦτο τὸν Κόσμο, σὰν πέσουνε στὴ γοῦνα τους δυὸ σπόρια ἀπὸ πλιγούρι.

Ἀπ’ τἩν ἀγριόπαπια, Α΄ πράξη.

Πιάστε τὸ δοξάρι! Τόνος ν᾽ ἀκουστῇ
νὰ χορέψουμε ὅλη νύχτα μεῖς ἐδῶ.
Τὸ σανίδι μὲ χαρά νὰ πατηθῇ!
Τὸ μάγουλο τῆς κοπέλας εἶν᾽ καυτό·
τὸ ἀγοράκι τολμηρό νὰ σηκωθῇ
κρίνο ν᾽ ἀγκαλιάσῃ ποὖναι τρυφερό!

Ἀπὸ τἩ γιορτὴ στὸ Σούλχαουγκ, Β΄ πράξη

Mάννα πήγαινε στὰ βουνὰ μαζὶ μὲ τὰ μικρά της. Ἕνα κοπάδι λύκοι ἀκολούθησαν τὰ ἴχνη της. Ἦταν ζήτημα ζωῆς καὶ θανάτου..- ἕνα-ἕνα πέταγε τὰ μικρά της, γιὰ νὰ σωθῇ ἡ ἴδια.

Ἀπὸ τἩ Λαίδη Ἴνγκερ τοῦ Ἔστρωτ, Α΄ πράξη

Βῆμα-βῆμα σπᾶν οἱ πέτρες κι ἀνοίγεται τοῦ καλλιτέχνη ὁ δρόμος!..

Ἀπὸ τἩ νύχτα τ’ Ἁγιαννιοῦ, Πρόλογος