Χρόνους βελανιδιὰ ψηλώνει μὰ κι ἀντρειεύει,
σκέψεις τήνε θρέφουνε, καημός σὰν ὁρμηνεύῃ.
Εὔκολα φουντώνει αὐτὴ τὴ μοναχή στιγμοῦλα
καὶ ριζώνει μέσα κεῖ στὴν ἄμοιρη καρδοῦλα.

Ἀπὸ τἩ γιορτὴ στὸ Σούλχαουγκ, Α΄ πράξη.

Ἂν ἤμουν μιὰ δειλή, θἆχα φωνάξει στὸν ἑαυτό μου: «Σταμάτα τώρα ποὺ ὑπάρ-χει ἀκόμα ἀχτῖδα σωτηρίας γιὰ τὴν ψυχή σου!»

Ἀπὸ τἩ Λαίδη Ἴνγκερ τοῦ Ἔστρωτ, Α΄ πράξη

Ἂν ἤμουν ματαιόδοξος, θαὔρισκα τὴ θέση μου ἐξόχως ἐνδιαφέρουσα: νὰ σ᾽ ἔχουνε συστήσει ἤδη οἱ φίλοι σου πρίν ἀπ᾽ τὴν ἄφιξή σου…

Ποῖος δέν γιγνώσκει τὴν μαγευτικὴν δύναμιν τῆς Μουσικῆς, ὅτι εἰς ἐκείνην ἐδόθη ἡ ἁρμοδιότης νὰ κόπτῃ, μετὰ τοῦ ἀλεξανδρείου φασγάνου, τὸν Γόρδιον Δεσμὸν τῆς Σκέψεως…

Ἀπὸ τὴ Νόρμα ἢ ἑνὸς πολιτικοῦ ἡ ἀγάπη, Πρόλογος τοῦ δραματουργοῦ