Ἔργο: Κατιλίνας: Δρᾶμα σὲ τρεῖς πράξεις.
Ἰδιότητα: ἑστιάς (ἱέρεια τῆς θεᾶς Ἑστίας).
Ρήση: Ἐγώ σκιά, θὰ πάρω ἄλλη σκιὰ ἀποπίσω…
Τὸ ἔργο στὴ Σειρὰ Ἴψεν.
Ἔργο: Κατιλίνας: Δρᾶμα σὲ τρεῖς πράξεις.
Ἰδιότητα: ἑστιάς (ἱέρεια τῆς θεᾶς Ἑστίας).
Ρήση: Ἐγώ σκιά, θὰ πάρω ἄλλη σκιὰ ἀποπίσω…
Ἔργο: Κατιλίνας: Δρᾶμα σὲ τρεῖς πράξεις.
Ἰδιότητα: σύζυγος τοῦ Λευκίου Κατιλίνα.
Ρήση: Ζῶ γιὰ νὰ γύρῃς στὸ στῆθος μου καὶ νὰ πεθάνῃς…
Ἔργο: Κατιλίνας: Δρᾶμα σὲ τρεῖς πράξεις.
Ἰδιότητα: Ρωμαῖος ἀριστοκράτης.
Ρήση: Ξύπνα, Κατιλίνα -σήκω! Ξύπνα καὶ φέρσου ἀντρίκια!
Τίτλος πρωτοτύπου: Catilina: Drama i tre akter.
Εἶδος: Ἱστορικὴ τραγῳδία.
Πρώτη παράσταση: 03/12/1881 (Νέο Θέατρο Στοκχόλμης).
Ἔτος πρώτης ἔκδοσης πρωτοτύπου: 12/04/1850 (μὲ ψευδώνυμο: Brynjolf Bjarme).
Ἔτος πρώτης μετάφρασης: 1879/80 (Ἀποσπασματικῶς στ’ Ἀγγλικά).
Τόπος τῆς πλοκῆς: Ρώμη κ’ Ἐτρουρία.
Ἐποχὴ τῆς πλοκῆς: 62 π.Χ.
Σημαντικώτερο δραματουργικὸ ὑλικό: Σαλλουστίου Ἡ συνωμοσία τοῦ Κατιλίνα· Κικέρωνος Κατὰ Κατιλίνα λόγοι.
Πρόσωπα τοῦ ἔργου: ΛΕΥΚΙΟΣ ΚΑΤΙΛΙΝΑΣ, ΑΥΡΗΛΙΑ, ΦΟΎΡΙΑ, ΚΟΎΡΙΟΣ, ΜΆΝΛΙΟΣ, ΛΈΝΤΟΥΛΟΣ, ΚΑΙΠΆΡΙΟΣ, ΓΑΒΊΝΙΟΣ, ΣΤΑΤΊΛΙΟΣ, ΚΈΘΗΓΟΣ, ΑΜΠΙΌΡΙΚΟΣ, ΟΛΛΌΒΙΚΟΣ, ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ, ΕΣΤΙΑΔΕΣ καὶ ΥΠΗΡΕΤΕΣ τους, ΜΟΝΟΜΑΧΟΙ καὶ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ, ΣΥΝΟΔΕΙΑ τῶν Ἀλλοβρόγων, εἴδωλο τοῦ ΣΥΛΛΑ.
Ἔκταση: Τρίπρακτο.
Εἰσαγωγὴ τῆς πλοκῆς: Ὁ ἀριστοκράτης Ρωμαῖος ΚΑΤΙΛΙΝΑΣ ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν ὥς τότε πορεία τῆς ζωῆς του ἀπεργάζεται τρόπο νὰ καταλάβῃ τὴν ἐξουσία καὶ νὰ ὁδηγήσῃ τὴ Ρώμη σὲ μιὰ νέα ἐποχή. Ὅμως, ἡ πολιτική του σταδιοδρομία θὰ διαπλακῇ μὲ τὴ ΦΟΥΡΙΑ, τὴν ἀδελφὴ ἑνὸς παλαιοῦ θύματος τοῦ Κατιλίνα…
Σκηνικὲς ὁδηγίες στὴν ἀρχὴ τοῦ ἔργου.
[Ἱστορικὸ σημείωμα τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου γιὰ τὸν Κατιλίνα, σελ. 44.]
Ἡ Ρώμη, μετὰ ἀπὸ δυὸ αἰῶνες νικηφόρων πολέμων καὶ κατακτήσεων, βρισκόταν πιὰ τὸν 1o αἰῶνα π.Χ. στὸ μεταίχμιο: Ἢ θὰ συνέχιζε ὡς πόλις-κράτος νὰ ἐξουσιάζῃ Ἰταλοὺς συμμάχους καὶ κτήσεις, ἢ θὰ μεταλλασσόταν ἐσωτερικά, γιὰ νὰ καταστῇ οἰκουμενικὴ ὀντότητα ὅπου ἡ στρατιωτικὴ δύναμη θὰ φρόντιζε τὰ σύνορα ἐγγυόμενη τὴν ἐσωτερικὴν εἰρήνη. Ἦταν σαφές πὼς τὸ παληὸ καθεστώς, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ Σύγκλητος ἄτυπα βρισκόταν πίσω ἀπὸ κάθε σημαντικὴ ἀπόφαση, δέν λειτουργοῦσε πλέον. Ὁ πολιτικὸς λόγος τῶν ἀριστοκρατῶν δέν ἔφτανε γιὰ νὰ διοικηθῇ ἡ τεράστια ἐπικράτεια. Μοιραῖα, ἡ ἰσχὺς ἄρχισε νὰ συγκεντρώνεται στὰ χέρια λίγων, καθὼς κι ὁ πλοῦτος. Ἀνέμπνευστος, ἕρμαιο τῶν ἰσχυρῶν καὶ χρεοκοπημένος, ὁ ρωμαϊκὸς λαός – ὑποβιβασμένος πιὰ σ᾿ ὄχλο – ἦταν ἕτοιμος ν᾿ ἀκούσῃ καὶ ν᾿ ἀκολουθήσῃ καθέναν ποὺ τοῦ ὑποσχόταν τὴν πρότερη εὐμάρεια…