Ὁ τοῦ πρώτου ἰψενικοῦ δράματος (1850) ἐναρκτήριος μονόλογος, ἤτοι ἡ ἔναρξις τῶν ἰψενικῶν ἁπάντων· ἐν μονολόγῳ διακρίνονται κύρια θέματα ἁπάσης τῆς ἰψενικῆς δραματουργίας.
Ὁ τοῦ πρώτου ἰψενικοῦ δράματος (1850) ἐναρκτήριος μονόλογος, ἤτοι ἡ ἔναρξις τῶν ἰψενικῶν ἁπάντων· ἐν μονολόγῳ διακρίνονται κύρια θέματα ἁπάσης τῆς ἰψενικῆς δραματουργίας.
Ἀπὸ τὸν Κατιλίνα τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, μετάφρασι-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2019, σελ. 142-3:
ΑΥΡΗΛΙΑ:
Καρδιά εἰχε λεύτερη, σωστό ᾿στεκε τὸ πνεῦμα,
ὡσότου δάγκωμα φιδιοῦ τοῦ σάπισε τὰ σπλάχνα.
ΦΟΥΡΙΑ:
Φρέσκα, χλωρὰ καὶ πράσινα τοῦ πλάτανου τὰ φύλλα,
ὡσότου ὁλόγυρα κισσός μὲ χάδια νὰ τὸν πνίξῃ.
[Ἀπὸ τὸν Κατιλίνα τοῦ Ερρίκου Ἴψεν, μετάφρασι-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2019, σελ. 49.]
ΚΑΤΙΛΙΝΑΣ (Δείχνοντας τὴν Ρώμη):
Δές ἐκεῖ στοὺς λόφους,
πῶς ὑψώνεται ἡ τρομερή πρωτεύουσα!
Νάτη ποὺ χάνεται στὸ κόκκινο τὸ ἡλιοβασίλεμα,
τρεμοσβήνει μέσ’ στὸ φῶς τοῦ δύοντος Ἡλίου.
Γέρνει γοργά στὸ τέλος τὸ μαβὶ τὸ ἀπόγευμα τῆς Ρώμης –
χαιρετάει ἡ ἐλευθερία μέσ’ ἀπ’ τὴ νύχτα τῆς σκλαβιᾶς.
Μὰ σύντομα ἕνας ἥλιος θὰ φανῇ λαμπρὸς
καὶ οἱ ἀχτῖδες του θὰ διώξουνε μεμιᾶς τὸ σκότος.
[Ἡ Ρώμη ἀπετέλεσε τὸν πρῶτο σταθμὸ τοῦ Ἴψεν, ἀφ’ ὅτου ἔφυγε ἀπὸ τὴν πατρίδα του Νορβηγία τὸ 1864 ἔχων λάβει μικρὸ κρατικὸ βοήθημα κατόπιν πολλῶν προσπαθειῶν…]
Ἀπὸ τὸν Κατιλίνα τοῦ Ερρίκου Ἴψεν, μετάφρασι-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2019, Γ’ πρᾶξι, σελ. 121.
ΚΑΤΙΛΙΝΑΣ (πρὸς τὸν ΜΑΝΛΙΟ):
Alt [] – alt huses i mit bryst –;
Ὅλα,.. τὰ πάντα μές στὰ στήθη μου φωλιάζουν,
kun ikke freden. Den er i det fjerne…
ἐκτός ἀπ’ τὴν εἰρήνη. Κείνη μακριά μου στέκει.

Ἀπὸ τὸν Κατιλίνα τοῦ Ερρίκου Ἴψεν, μετάφραση-σχολιασμός: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐκδόσεις ΘΑΠ, Ἀθήνα 2019, σελ. 45.
Ἡ πρώτη κ᾿ ἡ δεύτερη πράξη ἐκτυλίσσονται μέσα καὶ γύρω ἀπ᾿ τὴ Ρώμη· ἡ τρίτη στὴν Ἐτρουρία.
Ἡ Φλαμινία Ὁδὸς ἔξω ἀπ᾿ τὴ Ρώμη. [Ἡ Via Flaminia ὡδηγοῦσε ἀπὸ τὴν Ρώμη στὸ Ἀριμίνιο (σημερινὸ Ρίμινι) διασχίζουσα τὰ Ἀπέννινα Ὄρη. Κατεσκευάσθη ἀπὸ τὸν Γάιο Φλαμίνιο τὸ 220 π.Χ.] Πέρ᾿ ἀπ᾿ τὴν Ὁδό, δεντρόφυτος λόφος. Στὸ βάθος ὑψώνονται τὰ τείχη τῆς πόλης.
Ἀπόγευμα.
Ὁ ΚΑΤΙΛΙΝΑΣ στὸ λόφο ἀνάμεσα σὲ θάμνους, ἀκουμπισμένος σὲ δέντρο.
