fbpx

Ἱστολόγιο

Ἄστρα σὲ φωτεινὸ νεφέλωμα

[Μετάφραση: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος.]

Just under min kometfærd mod en egn,
Ἀκριβῶς κάτω ἀπ’ τὴν τροχιά μου τοῦ κομήτη,
hvorhen jeg stævned for at finde hjemmet,
καταπὼς τράβαγα λοιπὸν γιὰ ναὔρω σπίτι,
i verdensrummet viste sig en fremmed
ξένος στὸ διαστρικὸ τὸ χῶρο φανερώθη –
uventet gæst ved Andromedas tegn.
ἀπρόσμενα, ἐξ Ἀνδρομέδας μὲ ἐπεσκέφθη.

Der bæres bud ned til vor gamle jord,
Ἔφερνε μήνυμα στὴ γέρικη τὴ Γῆ
at ude i det højtidsstille fjerne
πὼς κεῖ στὰ βάθη, στὴν ἀπόλυτη σιωπή,
der havde kaos skabt sig til en stjerne,
τὸ χάος, κάποιου ἀστεριοῦ πηρε μορφή
da det slog ind på samlingslovens spor. –
μὲ τῆς παγκόσμιας τῆς ἕλξης τὴν πυγμή.

Jeg fandt et andet kaos rundt omkring,
Ἕνα χάος ἐκεῖ συνάντησα κυκλωτικό:
med spredte viljer og med skilte veje
Ποθοῦσε κάθε πρᾶγμα δρόμο διαφορετικό –
og uden drift til fælles banesving
δίχως ἐκεῖνο νὰ σπεύδῃ σὲ μιὰ τροχιὰ κοινή –
og uden higen mod et midtpunkts leje.
δίχως τάση πρὸς κάποια θέση κεντρική.

Men da jeg atter stod i fjernets stilhed,
Καὶ σὰν ξαναβρέθηκα στὴ σιωπὴ τὴ μακρινὴ
da tog jeg varsel af hvad der var sket, –
τότε κατάλαβα πραγματικά τί ΄χε συμβῆ,..
tog varsel af hvad selv jeg havde set:
τότε κατάλαβα τί ΄χα ἐγὼ ὁ ἴδιος μόλις δεῖ:
lystågers samling til en stjernes billed.
ἀπὸ νέφος φωτεινό εἰχε ἄστρο μόλις μορφωθῆ.

Lyståger tror jeg på, skønt uden orden,
Πιστεύω στὰ νέφη δίχως νἄχουν τάξη,
kaotisk løst den vælter sig i nord;
στὸ Βορρᾶ καθὼς χαοτικὰ κινοῦνται·
jeg tror den er på samlingslovens spor, –
πιστεύω πὼς εἶναι ἡ παγκόσμια ἕλξη,..
en lysrig stjerne i sin første vorden.
κι ἄστρα λαμπερά πρωτοδημιουργοῦνται.

Ἕνα πουλί…

ΓΚΡΕΓΚΕΡΣ: Ἕνα πουλὶ μέσα. Μὴ κ᾽ εἶναι πάπια;
ΕΚΝΤΑΛ: Προφανῶς κ᾽ εἶναι πάπια!
ΓΙΑΛΜΑΡ: Ἄλλα σὰν τί πάπια νομίζεις;..
ΧΕΝΤΒΙΓΚ: Δὲν εἶναι μιὰ συνηθισμένη πάπια…
ΓΚΡΕΓΚΕΡΣ: Οὔτε πάπια Βαρβαρίας.
ΕΚΝΤΑΛ: Ὄχι, κύριε… Βέρλε. Δέν εἶναι Βαρβαρίας,.. εἶναι μιὰ ἀγριόπαπια. Τὸ «πουλί», ποὺ λέτε σεῖς,.. εἶναι μιὰ ἀγριόπαπια. Ἡ δικιά μας ἀγριόπαπια, ἀγαπητέ μου.

Ἀπὸ τὴν Ἀγριόπαπια σὲ μετάφραση τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλο.

Ἀπὸ λόφους…

Ἀπὸ λόφους διάβαινα τόσο βαρὺς καὶ μόνος·
τὰ πουλάκια λέγανε κι ἀντιλαλοῦσε ὁ λόγγος·
λέγανε παμπόνηρα καὶ σιγοτραγουδοῦσαν
νὰ σταθῶ νὰ στοχαστῶ οἱ ἀγάπες πῶς ἀνθοῦσαν:

«Χρόνους βελανιδιὰ ψηλώνει μὰ κι ἀντρειεύει,
σκέψεις τήνε θρέφουνε, καημός σὰν ὁρμηνεύῃ.
Εὔκολα φουντώνει αὐτὴ τὴ μοναχή στιγμοῦλα
καὶ ριζώνει μέσα κεῖ στὴν ἄμοιρη καρδοῦλα.»

Ἀπὸ τἩ γιορτὴ στὸ Σούλχαουγκ, Α΄ πράξη·
βλ. γιὰ τὴν ἔκδοση τοῦ δράματος, βλ. ἐδῶ.

Ἀπρόθυμα…

[Πρὸς τὸν Φοιτητικὸ Σύλλογο στὴν Κοπενχάγη (03/10/1885). Μετάφραση τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου. Ἀκολουθεῖται ἡ κριτικὴ ἔκδοση Henrik Ibsens Skrifter.]

Δέ σκοπεύω νὰ βγάλω κάνα λόγο, μὰ μόνο νὰ δηλώσω κάτι: Θὰ μείνω ἕνας «νεοφώτιστος» ὅσο ζῶ.

Ἀπρόθυμα πολύ ἀκούω τ’ ὄνομά μου ποὺ τόσο συχνὰ ἀναφέρεται. Ἐγὼ ἀποζητῶ συνέχεια τὴ μοναξιὰ καὶ νοιώθω πάντα μιὰν ὁρμὴ διαμαρτυρίας ὅταν προτάσσεται κλίμακα ἀξιολογικὴ γιὰ καλλιτέχνες καὶ ποιητὲς μὲ κίνητρο σὰν αὐτὸ ἐδῶ: Νά ποὺ στέκεται αὐτὸς καὶ πόσο μακρυά του οἱ ἄλλοι… Χάρη σὲ μένα προβάλλει μιὰ αὐτογνωσία. Ἂν ἡ ὕπαρξή μου, <ἡ παρουσία μου,> ἔχει κάποια σημασία, καταπὼς λέτε, τὴν ἔχει ἐπειδὴ ἐγὼ κοινωνῶ τὴν ἐποχή. Δὲν ἀνοίγεται ἄβυσσος ἀνάμεσα σ’ ὅποιον παράγει καὶ σ’ ὅποιον λαμβάνει. Κ’ οἱ δυό τους ἔρχονται σὲ κοινωνία· σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ ὅ,τι κοινωνήσαμε μές σὲ τοῦτο τὸν κύκλο.

Στὸ λεύκωμα συνθέτη

[Νορβηγικὸς τίτλος: I en komponists stambog. Γραμμένο στὸ λεύκωμα τοῦ Ἔντβαρ Γκρὴγκ τὸ 1866 -τότ’ ἐργαζόταν πάνω στὸν Μπράντ. Μτφ ἀπὸ Henrik Ibsens Skrifter, τοῦ Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου.]

Orpheus slog med toner rene
Ὁ Ὀρφέας ἔβγαζε ἤχους μὲ καθάριους τόνους:
ånd i vilddyr, ild i stene.   
ψυχή ἀπὸ τ’ ἄγρια θηρία, πυρά ἀπ’ τοὺς βράχους.

Stene har vort Norge nok af;
Βράχοι δὲ λείπουνε στὴ Νορβηγία·
vilddyr har vi og en flok af.
περίσσεια ἔχουμε κι ἀπ’ ἄγρια θηρία.

Spil, så stenen spruder gnister!   
Παῖξε, οἱ βράχοι νὰ σπιθοβολήσουν!
Spil, så dyrehammen brister!
Παῖξε, τὰ καταφύγια κ’ οἱ σπηλιὲς νὰ τρίξουν!